as blogs de vigo (III). brétemas

Hai algo sobre o blogomillo en xeral que todo o mundo sabe pero que niguén se atreve a dicir: se queres facer un blog galego so tes que coller duas palabras autóctonas e xuntalas nun xogo de verbas ou do tipo poético ou do tipo rural. Así, por exemplo, “Trafegando ronseis“, “As uvas na solaina” ou “En busca da cagalla do lagarto“. Todos eles moi bos blogs moi mal deseñados e feitos por señores que soen tomarse a si mesmo demasiado en serio, polo que so se xuntan con aqueles outros que tamén os toman a eles en serio. E non serei eu quen diga que non deben de ser tomados en serio tan graves señores, é so que non lles acabo de pillalo rollo, quizás por non ser suficentemente galego ou intelixente, que todo pode ser. En todo caso, esta doenza xeral, tanto a da miña intelixencia como a da ausencia de autocrítica é unha constante en calquera blogosfera que se precie de tal.

O caso é que se hai alguén que sexa un auténtico diccionario de todos estes blogues galegos tan remniscentes, ése é sen dúbida Manuel Bragado, o flamante director da editorial Xerais, e obxecto deste post pola súa blog “Brétemas“. Se vostede non a coñece é que non merece nin sequera ser chamado “navegante” e pode ser considerado un pervertido buscador de sexo na internet. Ou mellor aínda, vaia buscar gatiños no Youtube.

Brétemas é a referencia cultural galega e social viguesa por excelencia. Alí un atopa as súas pausadas reflexións sobre o Celta de Vigo (sí, pódese falar de fútbol cun mínimo de intelixencia), sobre a cidade que acolle ó seu creador, sobre política local ou sobre novidades editoriais propias ou da competencia.

A lectura do blog presenta un Bragado intelixente e contido, tanto que mesmo renunciou a se presentar como cabeza do Bloque vigués, o que fai pensar que este tipo non é de aquí, posto que non hai cousa que goste a un de Vigo máis que sair todolos días no Faro, que é o noso “Gran Irmán” particular. Mesmo un repaso pola súa longa historia de blogueiro non dá pe a afirmacións das que poida arrepentirse demasiado. Apoiar o blogomillo dende o seu nacemento, ter orgullo rapaz da cultura galega, capacidade de análise para lectura domingueira, e, en xeral, amosar prudencia, seguridade nas propias conviccións, honradez e interese polo que fai. Cualidades todas elas pouco comúns e amables de ler.

Se algo se pode botar en cara a Bragado é precisamente esa bonhomía. Alguén que un desexaría poder presentar ós seus pais no día de Nadal ou ben vístese de muller cando ninguén lle mira ou ben ten o corpo de Maddie McCann no frigorífico. Ese equilibrio permanente na corrección pode chegar a ser cargante, e mesmo o peloteo que calquera pode esperar dun editor á hora de falar dos escritores (aínda que non os publique el) non deixa moitas veces lugar máis que a aquela famosa frase do Señor Lobo de “non empecemos a chuparnos as pollas todavía“. Este equilibrio so racha cando se trata de defender o idioma, cando lle tocan o máis sensible, é entón cando Bragado revélase como un fero protector da lingua que lle dá de comer por riba de oportunidades de negocio mellores. É entón cando salta a personaxe consciente do seu papel histórico, posto que, quérao ou non, Bragado xa é parte da historia da cultura galega. Unha personaxe de influencia, de capacidade integradora e de consciencia do seu papel en Galiza, moi superior ó de moitos autores ós que publica.

É ese Bragado o que nos gusta, o que usa as verbas coa mesma intelixencia e moderación coa que fala do Monte do Castro, do Peirao XXI ou dos arranques de Corina Porro, o argumentativo e non o morriñento, o descritivo e non o enumerativo dos méritos alleos, o culto e histórico e non o morriñento e soñador. O que revela datos e razoamentos tanto das personaxes que coñece como dos feitos que estuda e da vida que nos descubre na súa blog. O que non chama “labor modesta e calada” á ausencia de obra do profesor de instituto e que declara “rabudo” a quen o é.

Technorati Tags: Blogs de Vigo