Permítanos, polo tanto, facer hoxe unha pequena excepción a tanta voluptuosidade creativa, a tanta capacidade crítica e tanto espíritu rachador. Hoxe imos facer unha excepción a este repaso, lento pero inesgotable, das blogs viguesas, e imos escoller unha blog nacida e terminada con sentido, discreción e contido. Esto é, hoxe imos falar dunha blog que é unha excepción da blogosfera mundial. E é de Vigo, co que temos o traballo feito, como quen di.

Este fenómeno tan digno de admiración chámase “restaurando un Ferrari 355“. É un deses traballos que lle fan a un arrimarse ó seu ordenador sen temor de ser asaltado por un par de tetas en jpg ou por un par de collóns en formato literario e testosterónico. Basicamente do que se trata é dun señor que merca un Ferrari feito un asco e o restaura. E xa está. Tardou tres anos e pico e foi contando dende a compra nunha páxina web alemá, o traslado do cacharro, as tomas de decisións, algunhas técnicas para ignorantes do tema, pero explicadas o suficentemente ben como para que sexan entendibles, os traballos intermedios, os inconvintes administrativos, as solucións, as ocorrencias, etc.

Cando un di que esto da internet está cheo de porcalladas o que quere dicir é que o que non é internet está cheo de porcalladas ou, o que é o mesmo, que hai cousas marabillosas, aportacións particulares interesantes de xente que simplemente fai cousas e as conta. Non serei eu quen diga que o señor desta blog de hoxe (Santiago chámase o autor) escribe ben, pero o que non pode dicir ninguén é que escribe mal, o que é máis do que se pode dicir da maioría dos seus compañeiros.

O seu primeiro post é tan sinxelo, clarificador e directo que é difícil non simpatizar xa coa personaxe, senón coa súa misión. E conste que quen escribe esta crítica é un maniático na beira oposta. Odio os coches, os seus ruídos, fumes e sistemas productivos idiotizantes que traen todos metidos no maleteiro. E con semellante panorama, a blog gustoume, así que se vostede é dos que simplemente consinten a convivencia con estas máquinas xa tarda en botar unha ollada. As referencias a Magnum enternecen a calquera que teña tido que alfabetizarse a golpe de Spectrum e, sobre todo, a franqueza e simpleza dos argumentos son tan irrebatibles como un sorriso.

Aproveiten que o blog está tan rematado como a restauración do Ferrari para ler esta blog e saiba que a literatura é identificable coa obra e esta coa vida, e se non entende o que digo, lea a blog, leñe, que pasará un bo rato. Por unha vez, podemos dicir que atopará máis do que espera.

Os cus sonche da blog do Ferrari, que a cousa non vai de tetas, pero vai de coches.

Technorati Tags: Blogs de Vigo

O caso é que se hai alguén que sexa un auténtico diccionario de todos estes blogues galegos tan remniscentes, ése é sen dúbida Manuel Bragado, o flamante director da editorial Xerais, e obxecto deste post pola súa blog “Brétemas“. Se vostede non a coñece é que non merece nin sequera ser chamado “navegante” e pode ser considerado un pervertido buscador de sexo na internet. Ou mellor aínda, vaia buscar gatiños no Youtube.

Brétemas é a referencia cultural galega e social viguesa por excelencia. Alí un atopa as súas pausadas reflexións sobre o Celta de Vigo (sí, pódese falar de fútbol cun mínimo de intelixencia), sobre a cidade que acolle ó seu creador, sobre política local ou sobre novidades editoriais propias ou da competencia.

A lectura do blog presenta un Bragado intelixente e contido, tanto que mesmo renunciou a se presentar como cabeza do Bloque vigués, o que fai pensar que este tipo non é de aquí, posto que non hai cousa que goste a un de Vigo máis que sair todolos días no Faro, que é o noso “Gran Irmán” particular. Mesmo un repaso pola súa longa historia de blogueiro non dá pe a afirmacións das que poida arrepentirse demasiado. Apoiar o blogomillo dende o seu nacemento, ter orgullo rapaz da cultura galega, capacidade de análise para lectura domingueira, e, en xeral, amosar prudencia, seguridade nas propias conviccións, honradez e interese polo que fai. Cualidades todas elas pouco comúns e amables de ler.

Se algo se pode botar en cara a Bragado é precisamente esa bonhomía. Alguén que un desexaría poder presentar ós seus pais no día de Nadal ou ben vístese de muller cando ninguén lle mira ou ben ten o corpo de Maddie McCann no frigorífico. Ese equilibrio permanente na corrección pode chegar a ser cargante, e mesmo o peloteo que calquera pode esperar dun editor á hora de falar dos escritores (aínda que non os publique el) non deixa moitas veces lugar máis que a aquela famosa frase do Señor Lobo de “non empecemos a chuparnos as pollas todavía“. Este equilibrio so racha cando se trata de defender o idioma, cando lle tocan o máis sensible, é entón cando Bragado revélase como un fero protector da lingua que lle dá de comer por riba de oportunidades de negocio mellores. É entón cando salta a personaxe consciente do seu papel histórico, posto que, quérao ou non, Bragado xa é parte da historia da cultura galega. Unha personaxe de influencia, de capacidade integradora e de consciencia do seu papel en Galiza, moi superior ó de moitos autores ós que publica.

É ese Bragado o que nos gusta, o que usa as verbas coa mesma intelixencia e moderación coa que fala do Monte do Castro, do Peirao XXI ou dos arranques de Corina Porro, o argumentativo e non o morriñento, o descritivo e non o enumerativo dos méritos alleos, o culto e histórico e non o morriñento e soñador. O que revela datos e razoamentos tanto das personaxes que coñece como dos feitos que estuda e da vida que nos descubre na súa blog. O que non chama “labor modesta e calada” á ausencia de obra do profesor de instituto e que declara “rabudo” a quen o é.

Technorati Tags: Blogs de Vigo

Hai, de entre todas as blogs da cidade, unha que brilla con luz propia, ou máis ben coa luz do seu creador, Elentir, “o observador de estrelas“, tal e como nos explica o mesmo blogueiro. Tamén nos explica que se pirra polo chocolate, por Tolkien e o Kas Laranxa. Unha persoalidade tan abraiante non pode deixar frío a ningures. Sen dúbida que é por amainar tanta paixon que o tal Elentir escribe sobre a próxima visita de Pío Moa a Vigo, a última manifestación de “Derecho a Vivir” (sí, son eses que sacan veliñas e fotos de fetos ante os hospitais) ou as iniciativas de “Hazte Oír”.

Se un navega por estes mares pode atopar opinións tan interesantes como “la Audiencia Nacional, ¿que es eso?, yo sinceramente no lo sé y lo que tengo claro es que tienen toda la responsabilidad de lo que está ocurriendo“, “el fiscal superior de Galicia es un conspícuo partidario de la imposición lingüística“, “la opinión del paciente está más protegida ya que tiene la posibilidad de dejar su voluntad escrita, aunque ninguna de las decisiones que tome puede ir en contra de la buena praxis medica“, etc.

Por suposto que non faremos responsables ó cahondo de Elentir de ningunha destas afirmacións. Bastante ten con coñecer máis de filoloxía galega que a Real Academia, acusar a Zapatero de asasiño de nenos, ó Reino Unido de comunista anticatólico e ó partido socialista español de terrorista, xudeófobo e prochavista. Quen lea esta blog poderá descubrir un mundo horrible gobernado por delincuentes, estafadores, senvergoñas, unha España rota e ameazada por separatistas, nacionalistas, delincuentes comúns e terroristas e un libre mercado ameazado por un feixe de mortos de fame que che obrigan a que pagues a seguridade social para se poder facer mamografías gratis.

Pero non se preocupe, que aínda así, nós recomendamos a lectura de elentir.info. A tranquilidade chega da man das inicitaivas populares que portan bandeira española, foto de neniño e eslogan contra a ministra Aído. Pode que ata agora vostede non se dera conta do horrible caos no que estamos todos mergullados. Pero con esta lectura, non so descubrirá vostede un mundo cheo de emocións, malvados e bellacos. Tamén atopará o romanticismo, a lealdade da camaradería varonil, e, ¿quén sabe?, ¿por qué non o amor cibernético nalgunha fermosa liberal-conservadora que pase as horas colgadas do seu ordenador buscando o seu Churchil? Todo pode ser neste blog vigués.

Pero non quixera quedar na mera superficie. O autor da blog, ademáis deste descomunal traballo, tamén se move por Twitter, Flickr, Youtube, con tanto éxito como na mesma blog. Tamén fai deseños, como o máis recente da estatua da liberdade co ratón moucho na man. Se vostede o puxo na súa web, xa sabe de onde saiu. Outros logos son os da manifestación contra a L.O.E. ou a Campaña Nacional de Oración en Chile. Esto é un bo exemplo de que un deseñador pode gañar a vida honradamente sen facer logos de marranas para puticlubes de carreteira.

Tanta bonhomía tiña que ter algún defectiño, pequeno, sí, pero que temos o deber de apuntar. Se se lle ocorre algunha vez comentar na blog, non esqueza loubar a Gloria Lago, Gotzone Mora e Rosa Díez, fale das súas fantásticas iniciativas, aínda que supoñan trocala Constitución, do mesmo xeito que ERC. Faga notar que a defensa de España o xustifica todo cando o corazón é nobre. Máis que nada porque se pode atopar con que de súpeto decida cortar toda convesación con vostede, por moito que se disculpe.

En definitiva, blog imprescindible para pór nos Favoritos. Non é que non diga nada que non aparecera anteriormente na Cope ou no Abc, pero sempre escolle as mellores noticias. Iso sí, buscando na rede non é moi mañoso.

Technorati Tags: bl

Non podiamos quedar sen realizar, neste blog, unha análise das diferentes blogs viguesas que pululan pola rede. Dende as adicadas aos seus cans, ás políticas, as comerciais, as persoais, literarias, etc., o equipo de Vigo Enredados tenme encomendado esta misión. E para escoller a primeira das blogs viguesas é inevitable escoller á “Blog de Vigo” por excelencia, en cuia honra falaremos destas páxinas web en femenino. A elección deste xénero, por aqueles tempos do 10 de maio de 2005 virá, digo eu, por aquilo da traducción do termo “blog” en “bitácora“. Erro común daquelas, posto que algún foi buscar bitácora ó diccionario e atopou que bitácora é un armario onde se gardaba a agulla de marear e un caderno no que se escribían os eventos que sucedían durante a navegación. Así pois, “blog” pode vir de “caderno de bitácora” (masculino) ou de “bitácora” (feminino). O caso é que os rapaces de Vigoblog escolleron o feminino e así quedou e a min me gusta.

Nada mellor para entender a Vigoblog que a súa entrada inicial:

“En un sistema de paralaje superstructural, las sinergias resultantes tienden a confluir en un todo epistemológico. Se sabe, desde que Newton formuló las leyes que rigen las diferencias azimutales, que las fenómenos de cualidades oscuras resultan completamente inútiles para un fin cualquiera“.

Hai está, con dous collóns ben postos. E se non che gusta, pois non leas, carallo. Como ben remataron esta preciosidade “más vale un toma que dos te daré”. Penso que por culpa de escribir cousas como éstas acabaron tendo os comentadores que teñen. Dende o mítico Voltaire-Vigo ata o Nogueroles e toda a recua de apaixoados anónimos que escriben en clave, como quen pon o dedo diante da boca entre taza e taza. Os desvaríos da vellez algúns os confunden con sabiduría e para dicir que o alcalde e o da Cámara de Comercio son uns mangantes non se necesitan moitas neuronas. Non esperen moita materia gris premendo nos comentarios das entradas. Iso sí, se ten tanto tempo como os escribintes poden tentar descifrar as chorradas alí plasmadas. Pero fáganno so nunha ocasión ó mes. Máis frecuencia pode levar ó suicidio por ter a sensación de que un vive nunha cidade de paletos para quenes Paco Porras é o seu lider máximo.

Pero volvamos ó blogue mesmo, que é o que interesa. Daquel equipo inicial, Caldeirada deixounos hai moito e Tiago Louro escribe sobre o Celta. Lorenzo Pardavila faino sobre o que lle peta, que soe ser tan interesante como a conversa de ascensor. Un o le máis que nada por cariño co resto do equipo e, sobre todo, porque a sinatura correspondente sae ó final do post, e ben podería ser que aparecera o nome de Pablo Eifonso, sen dúbida a estrela do blog. Eu engaicheime co xa clásico post deste autor sobre o acoso e derribo a Pérez Mariño. O que se mastigaba nos aires vigueses resumiuno (é un dicir) Eifonso nunha enumeración cronolóxica impecable. Entre noticias do Faro de Vigo, entrevistas e manifestacións delirantes dese tempo, soubo entresacar os elementos importantes do fenómeno, aportar os enlaces e deixar ó lector as consecuencias. Soubo convertir a Vigoblog nun blog. De feito a el corresponden os primeiros enlaces con sentido (apoiando o texto) desta web, co que o hiperestilo do 2.0 imprescidible nun blog comenzaba a aparecer da súa man. O papel que facían as imaxes neses primeros posts pasáronos a desenvolver os links como referencia e aclaración do texto, aportando o sentido último ó escrito. Outra cousa é un diario ou unha columna de opinión, tamén moi respectable, pero non unha blog.

De feito, Marcos Andión pronto repite a fórmula, dándolle ó asunto unha variedade nos textos moi recomendable. Hai que dicir que Andión é o principal responsable de congregar a todos os frikis de Vigo ó redor de Vigoblog. Podería chamarlle ás cousas polo nome e non ser tan gracioso. Simplemente con isto, nun mes Voltaire-Vigo non volvía comentar. Ademáis, se non chamase ó funcionario que lle pasa os datos nin Zorro nin Topo a cousa ganaría moito. En calquera caso, é gracias á parella Eifonso-Andión que descubrimos os detalles dalgúns feitos da política viguesa como a presencia de ING no urbanismo ou da importancia da publicidade institucional no trato de favor dos medios de comunicación vigueses ou quén carallo é Mapi Egea. O último escándalo en destaparse foi a compra da pinacoteca no Casco Vello, que finalmente acabou por se converter en cuestión política fóra do internet. Para que logo digan que Figueroa non sabe nin encender un ordenador.

Raquel López é a colaboradora máis sesuda do equipo. Escribe sobre eventos culturais e patrimoniais deses que non se entenden ben pero que un intúe que deben de ser importantes. Fáltalle certa enxundia, carnaza para facer picar ó populacho. Mencionar que Olveira é un borracho, que Caballero anda moito porque non quere engordar ou que Figueroa non se leva ben nin coa familia. De feito, a súa aventura en solitario, sendo un dos mellores blogs que teño lido, non chegou moi alá. Non importou porque Vigoblog é noble e sabe acoller ós fillos pródigos. Ana Pinténs e, xunto con Lorenzo Pardavila, os adornos que lle faltan ó conxunto. Que se a Ría é preciosa, que se un amigo comentoume que os vigueses teñen moi mala leite, que mira que a esta praziña so lle falta falar, que se os laicos, os dereitos humáns e o Morrazo. Vamos, que poderían escribir en Vigo Enredados e ninguén se daría conta.

O caso é que Vigoblog é unha blog ben montada. Feita por anónimos que se agochan tras un pseudónimo, como debe ser, posto que o 2.0 inclúe a identidade de rede; ben documentada, o que fai pensar que teñen a documentación demasiado preto; con presencia en Twiter, Facebook, santiños, vídeos, enlaces, , estatísticas, contador ata as próximas eleccións, presentación, o tempo que fai en Vigo e mesmo normas de participación. Que despois de case cinco anos teñen unha chulada de bitácora, vamos.

Technorati Tags: Blogs de Vigo

Ven ó caso este proxecto de decálogo que soamente esbozo, ó recente estudo do Instituo Galego de Estatística, respecto ó ratio dos médicos/pacentes que hai actualmente en Vigo. Por suposto que na cousa esta dos números un non entende demasiado e non vou levarlle a contraria á tan relevante institución. En calquera caso é de agradecer que teñamos pasado de ter unha ratio de 1 médico por cada 2.627 pacentes no 2005 ós 1.350 actuais. Xusto a metade en apenas catro anos. Non sabemos se é cousa de aumento de médicos ou de morte de pacentes, que todo pode ser. En calquera caso, a ratio recomendada pola OMS é de 1.200 pacentes, polo que tampoco damos o tipo. Polo visto a cousa é por contar ou non ós pediatras.

Por outra banda esta milagreira situación é máis marabillosa se temos en conta que o goberno anterior recoñecía ata un ratio de 1.422 pacentes por médico a principios de ano. E a estes xa lles dicía a xente que eran uns mentireiros que ían en Audi. Este ratio, por certo, ocasionou unha folga do sindicato vertical Omega, para quen a situación era inaceptable entón, mentras que actualmente a cousa lévase ben. Daquelas, creo que o conflicto estaba máis ben nos 700 euros mensuais que os médicos cobran pola exclusividade en Galicia.

Por suposto a reducción do número de camas no futuro hospital ou a sustancial rebaixa nos presupostos da Xunta tras varios anos de abundancia en canto a Sanidade non aparecen neste estudo. Ou mesmo o feito de que a media de camas hospitalarias por cada 1.000 habitantes no Estado sexa de 3,36 e en Vigo e comarca (poboación atendida polo sistema hospitalario) sexa de 2,85 non parecen afectar demasiado os datos finais.

Unha sociedade que realmente pretenda garantir a igualdade de oportunidades debe por riba de todo garantir a sanidade e a educación dos seus cidadáns, que casualmente son as grandes perxudicados desta crise. A idea de que certas actividades non son “productivas” non se entende ata que un colle unha baixa. Supoño que será cousa do libre mercado.

Se podemos ter comprometido o presuposto cultural galego ata o 2015 coa Cidade da Cultura, ¿porqué non podemos comprometer o de medio ambiente nesta depuradora? ¿Por qué un gasto é asumible e outro non? ¿Por qué non sacar os cartos, por exemplo, multando ás empresas contaminantes situadas na ribeira do Lagares? ¿Ou polo menos cobrándolle algún imposto, deses que pagan o resto dos seres humáns? A Ría de Vigo nunca tivo unha depuración axeitada, mentras centos de empresas situadas no porto verquían metais pesados, as constructoras non distinguían entre pluviais e fecais e a empresa concesionaria das augas viguesas, Aqualia, tampouco molestouse nunca en facelo.

Deixemos as cousas claras: mentras que en todas as obras actuais do Plan E estanse a cambiar e mellorar as infraestruturas, o goberno galego deixa á cidade ós pes dos cabalos. E, a todo isto, ademáis de facerse fotos de aventureira, ¿qué opina Chus Lago?

Technorati Tags: medio ambiente

La Colina Encantada no puede estar al mismo nivel que el metro de Vigo. La ciudad que queremos nos pertenece a nosotros, a los vigueses, no a los empresarios ni a los promotores inmobiliarios ni a las divergencias políticas. Eliminar el mayor símbolo del desarrollismo, feo, de mala calidad, con su horrible placa de homenaje a Ramilo.

Si quieren conocer más del proyecto, en la delegación viguesa del Colegio de Arquitectos de Galicia

Ou que se descubrisen empresas que facían pagar ós seus empregados bolivianos 12.000 euros para ter dereito ó traballo.

Ou a morte de Pablo Malvido Santos, de 21 anos, morto no seu posto de traballo no asteleiro Nodosa cando unha peza metálica desprendeuse e lle golpeu a sién.

Ou que hai quince días a outro traballador de 30 anos na súa empresa de Zamáns lle caera enriba unha chapa de metal.

Ou que un traballador de 19 anos morrera electrocutado no seu posto de traballo en Talleres Ruiz y Moreira en Bouzas.

Ou dos catro traballadores ferroláns que morreron mentras traballaban nunha subcontrata e descoñecían os perigos que implicaba as tarefas que levaban a cabo.

Ou de D.V.O., de 25 anos, que caeu dun andamio cando traballaba nun asteleiro de Teis.

Certo é que as declaracións destes empresarios non se soen escoitar moi alto. Entón non se sinten parte da clase traballadora, ese invento ó que chaman “demagóxico” e “anticuado“. Eles fanse oír máis para denunciar que o convenio asinado no 2006 lles obrigara a regular a contratación de traballadores emigrantes e á responsabilidade subsidiaria en todo o relacionado coas indemnizacións en caso de accidentes laborais.

Prefiren mirar para outro lado nestes casos e lles esixen ós sindicatos que paguen 14.000 euros de contenedores queimados e se disculpen ante o cidadán que recibiu un pelotazo de goma procedente dun policía. A súa responsabilidade queda en marchar a Portugal e ameazar con deixar de pagar os salarios.

Technorati Tags: huelga metal, huelgas

A cuenta del tema de la presunta intención del anterior gobierno de utilizar financiación privada para la construcción del cada vez más lejano hospital vigués, el Fallo decide sacar una noticia de hace un año aparecida en sus mismas páginas. Con ello se pone de parte de la Conselleira Farjas, que ha sido desmentida hoy por diputados autonómicos del grupo socialista. Concretamente la noticia que saca el Faro de Vigo es del 18 de mayo de 2008:

La Xunta abre la puerta a la participación privada para financiar el nuevo hospital

Fallo de Vigo, 18-05-2008

Con foto y todo ilustran la noticia, como una autoreferencia inegable. “Si lo dijimos nosotros es verdad“, ¿qué mejor fuente puede haber? Es como leer Periodistas 21, que todos sus links nos llevan a Periodistas 21. Pero la cosa no va de este onanismo periodístico.

La cosa es que, si uno sigue leyendo la prensa desde esa fecha, el 18 de mayo del año pasado, le basta con llegar al día siguiente, el 19 de mayo, para descubrir esta otra noticia:

Rubio advierte que la apuesta por la financiación pública del nuevo hospital ´no se va a mover´

Fallo de Vigo, 19-05-2008.

Es decir, que a las 24 horas de que el Faro informara de visitas no realizadas de cargos de la consellería de Sanidade a foros donde se planteaba esta posibilidad de financiar con dinero privado el cada vez más lejano hospital vigués, la misma conselleira desmintió tal posibilidad, reconociendo que estudiar, se estudió, pero que se desechó. De hecho se citan frases de la conselleira socialista que ya quisieramos seguir escuchando:

(…) hay una línea trazada y de ahí no nos vamos a mover (…)

(…) la prioridad es que Vigo cuente cuanto antes con el nuevo hospital (…)

Después de conocerlas se reafirma el convencimiento técnico y político de que no se va a construir ningún hospital en Galicia bajo modelos similares

(…) descarta que se vaya a acudir a financiación privada. La fórmula concreta para afrontar el coste, -será- “siempre con fondos y gestión pública”, sostuvo el secretario xeral. Los modelos valenciano y madrileño “están absolutamente descartados” ( Secretario Xeral del Sergas con el anterior gobierno, Cayetano Rodríguez Escudero).

Eran otros tiempos, cuando hasta Corina Porro decía que no se podía cambiar de proyecto cada vez que cambiara el gobierno de la Xunta y que lo que había que hacer era dejarse de historias y empezar la construcción del hospital ya. Ahora, y sólo por podernos en plan viguista de pro, la única duda que nos queda es la siguiente: ¿habrá paralizado la actual conselleira de Sandade algún hospital en A Coruña, ciudad en la que fue concejal justo antes de ser nombrada conselleira? ¿O seguirá dejando a nuestros jubilados vigueses, motores de la economía de Galicia, sin el sacrosanto derecho de pasar sus horas muertas viendo a los obreros currar?

Technorati Tags: faro vigo, prensa

La Huelga del Metal.

Pertenecen al blog Todo Vigo, a cuyo autor no he pedido permiso, por lo que no incluyo en esta entrada sus magníficas fotografías. Si queréis verlas, al enlace.

Technorati Tags: Blogs de Vigo, conflictividade laboral