o albergue municipal

Xa en tempos de Corina Porro planteouse a necesidade de crear un albergue municipal en Vigo. E non é que non existira algo parecido, que sempre estiveron ahí os Irmáns Misioneiros dos Doentes Pobres, cunha labor fóra de toda dúbida, pero claramente insuficente e limitada. O caso é meditar sobre se a asistencia que merece a xente pode limitarse a un plato de comida ou teñen dereito a unha actuación de maior calado (desintoxicación, traballo de socialización máis ou menos psiquiatrizado, búsqueda de emprego, etc.). Non entremos neses asuntos, que dan un xogo que non ven ó caso.

E o caso é que mentras que a Concelleira de Asuntos Sociais plantexaba esta necesidade, a alcaldesa sacaba os bancos da Praza da Princesa ou da rúa Príncipe para que os pobres non durmiran neles. A necesidade de actuacións inmediatas aprazábase ata unha mellor saída, posto que nada se fixo para crealo albergue.

O caso é que en Vigo hai asociacións que se adican a axudar ós demáis, por estraño que pareza, e a reclamar que eses señores que viven e morren na rúa merecen algo mellor. Así, coa chegada do Goberno Bipartito á Xunta de Galicia danse os primeiros pasos que moitos anunciaban e non se atrevían a dar. E, como moito do que fixeron, comenzaron mal. Primeiro, como pensaron que como os mariñeiros que quedan en terra á espera de que o armador de turno lles pague tamén teñen moi mala pinta, pois podían utilizar o albergue da Casa do Mar para meter máis pobres, que a eles lles pareceu que estaba infrautilizado algúns días por estes mariñeiros. Pero como non é o mesmo un mariñeiro que un indixente (aínda que dende o despacho oficial de Francisco Verea parezan o mesmo), pois a idea non gustou.

Así pois, miraron para o edificio de “La Gota de Leche“, nome con reminiscencia de orfanato. Este edificio está situado no entorno da Praza do Rei, ó lado do Concello e foi rexentado en tempos polas monxas das Fillas da Caridade de San Vicente de Paul, que acollían nenos desamparados. Este edificio pertencía á Consellería de Familia da Xunta de Galicia, que era quen xestionaba estes temas daquela. Posto que as monxas eran cada vez menos, un convenio coa piadosa Regojo fixo pasar o edificio a mans de Aldeas Infantís. Xa sabemos que Aldeas Infantís ten un funcionamento, digamos, que orixinal, sen traballadores profesionais que exercen funcións de psicólogo, de educador, de coidador, etc. O funcionamento, como vemos, non é o máis optimo (e non digo nada dos resultados, posto que a algún rapaz terán axudado). O mesmo Olveira fixo notar estas incongruencias no seu momento. Pero como os sacaban de paseo a menudo, pois, ¿qué máis queren estes nenos?

O caso é que o sitio ía sela panacea dos pobres, con instalacións adecuadas, co persoal formado para unha atención integral e mesmo unha unidade móbil para ir a buscalos polas rúas. O mesmo Quintana veu a anuncialo fronte ás asociacions que traballan en Vigo e que esixen unha intervención das institucións públicas neste tema.

Cando xa todos semellaban estar dacordo con esta solución, xurde o alcalde actual, Abel Caballero, teimoso por converter a Vigo nunha quinta marabilla da natureza, e pensou que ó entorno da Praza do Rei non estaría mal darlle un repasiño. Así que contrata a un deses arquitectos que cobran so por vir a vela cidade, deulle un paseíño pola terraza do Concello e imaxinaron xuntos un Vigo con ascensores, prazas de cores, gaivotas bermellas e coches voando e levando vigueses de aquí ata alá sen atascos e sen vitrasas. Demasiado bonito para meter a un pobre no medio a pedir unha moediña para viño.

Pero como non querían que lle dixesen que é unha mala persoa, mandou abrir a antiga Escola de Hostelería, un dos moitos inventos locais que non remataron ben e que está na Praza do Berbés, no Casco Vello, e encheuno de colchóns para que os pobres durmiran a perna solta. Se o Quintana quería foderlle o seu proxecto, pois el fodería o proxecto da Praza do Berbés do seu tenente de alcalde, Olveira, do mesmo partido que o Quintana. ¿Non quería que os turistas subiran en ascensor dende alí ata o Concello? Pois que sexa mirando menesterosos, que para iso o casco vello é o seu “espacio natural”.

E xa ahí saltou o follón. Todo o mundo opinou sobre o tema, mesmo a quen é manifesto que os pobres lle dan grima, como a nunca ben ponderada Elena González da FAVEC ou os policías, que queren máis espacio para pór as súas pistolas. O caso é que a día de hoxe existe un compromiso coa Xunta de Galicia de abrilo albergue da Gota de Leche que non se cumple, posto que o último episodio dalle moito xogo ó actual goberno do Pp na Xunta, para alimentala polémica entre socios do goberno local vigués. A mesma Mini Delegada Molares, cuias limitadas competencias lle permiten falar do tema, cala sorinte vendoos pelexar.

Dende a miña profunda ignorancia, penso que para isto non facía falta tanta opinión nin tanta chuminada. O importante non é donde durman os indixentes, senón a asistencia que receban. Na Gota de Leche, na Escola de Hostelería ou cos Irmáns dos Doentes Pobres. O caso será o tipo de axuda que se lles preste, que a fin de contas, para pórse ata as cellas de heroína non se necesita tampouco unha gran cousa.

Actualización 26/05/2009: Cunchiña lembra un par de aspectos respecto a este tema que no podo deixar pasar por alto. Os funcionarios municipais xa reclamaran para gardería o edificio da Gota de Leche hai tempo, aínda de que logo cambiara de idea. Ademáis o edificio pertencía á Xunta de Galicia, polo que ista decidiu que sería o primeiro da Rede Galega de Inclusión Social. O alcalde Caballero propuxo a antiga Escola de Hostelería antes de comenzar as obras, pero o edifcio da Gota de Leche esixía menos inversión na súa adaptación. A pesar disto o novo goberno da Xunta prefire alegar que as obras non están rematadas e que non teñen cartos para abrilo. Recentemente houbo dúas concentracións rodeando o edificio para reclamar a súa apertura, e unha manifestación de macarras motoristas policías para reclamar a súa nova adaptación.

E, por suposto, pechada actualmente a Escola de Hostelería e a Gota de Leche sen abrir, a xente nesta cidade segue a morrer na puta calle. Para pensalo dúas veces.